O obxecto atopado

Lixo é un proxecto que vira ao redor da colección de diferentes obxectos atopados, construíndo así un arquivo persoal. Estes obxectos, dalgunha maneira, veñen a min. Dentro da colección atopamos varias clasificacións distintivas que enlazan coas cousas que me gustan e cáusanme interese, baldosas, entullos, fotografías e listas son algunhas das categorías que a compoñen.

A través deles pódense facer múltiples reflexións, moitas vinculadas coa memoria. A nosa maneira de ver os obxectos ou todo aquilo que nos atopamos na rúa inflúe na visión da realidade. Na cidade conflúen infinidade de formas, organismos, entidades… que poden servir de obxecto de reflexionar e que comprende os espazos como lugares habitables e, se é posible, admirables, territorios que teñen memoria.

Este proxecto conecta coa presencialidad das cousas que nos rodean e a súa importancia dentro da natureza cotiá. Isto casa co meu interese persoal por representar estas sensacións que a propia cotiandade ofrécenos todos os días, sexan do tipo que sexan. Non están mortas, están inanimadas, e esa vida suspendida é un gran espazo estético. Neste caso non son substancias individuais e por tanto privadas, senón que pasan á mente colectiva e por tanto social e pública. En síntese, analízanse os achegamentos do suxeito ao espazo urbano a través da colección.

Image

Os ollos no refugallo

A seguinte colección xorde da sensibilización da mirada ante o aparentemente inútil, feo e basto, tomando como obxecto de estudo o desfeito, por exemplo, os entullos dunha construción feita pedazos. Esta recompilación de materiais en estado puro propón unha reflexión estética sobre o obxecto, a forma e o significado retomando algunhas das ideas propostas pola arte póvera e o novo realismo francés dos anos sesenta trasladado a un contexto actual onde a arte achégase á recuperación do usado, á reciclaxe de ideas e materiais.

Un cascote, como fragmento de parede, pode conter moitísima información. Vemos a pintura da parede interior que nos dá datos sobre o ambiente do mesmo, os gustos e a clase social dos seus habitantes. Fálanos dunha época, dunha forma de construír, dun tipo de ladrillo, cemento e revogo. Os desconchados, as marcas, os posibles debuxos ou arañazos suxírennos situacións, paso do tempo, vivencias que quedan impresas nesas superficies. A presentación austera dunha serie de residuos funciona do mesmo xeito que na reflexión proposta por Ignacio Pérez-Jofre, trazando analogías que o espectador pode interpretar desde a mera apreciación formal ou desde a súa perspectiva como proba, como residuo separado de todo ao que pertencía. O entullo, un conxunto de refugallos que resultan dunha obra de construcción, está dotado dunha bagaxe aparentemente imperceptible desde a súa creación que resulta de interese contemplativo.

Image

A beleza do entullo

O azar da destrución xera múltiples tipoloxías concibindo pezas únicas, resultado de diversas accións que deveñen en restos de memoria e esquecemento. Que material, como, cando e onde foi a parar son algunhas de cuéstionelas pertinentes ao contexto que se nos expón. O propio ciclo de vida dun obxecto vai desde a produción, o uso, a consecuencia forzosa o refugallo, ata en última instancia a súa reciclaxe, desposúeselle da súa utilidade dentro do ámbito da construción para converterse en resultado da súa propia rastrexabilidade. Ladrillo, cemento, pedra, pintura, papel pintado, son algúns dos materiais que compoñen a pluralidade de formas surgentes do mesmo exercicio, a demolición.

As súas raíces dispóñense na vía pública rescatando as encrucilladas entre o que algunha vez foi privado exposto ao público na propia paisaxe urbana. A súa recolocación acaba por perfilalo, un novo contexto é dado pola pulcra exaltación do propio elemento. O cascote superficialmente percibido como vulgar atrápanos polo seu gran primor froito do azar, resignificándolo e enxalzando a súa propia valía, como pasa coas baldosas.

Como sucede cos entullos, sucede con calquera refugallo que nos remova por dentro. As fotografías atopadas gardan unha historia que descoñecemos, pero que existe e que lle agrega un valor.

Image

Atopar, seleccionar, expoñer.

A recompilación de obxectos remite ao archivable a modo de fotografía e ao seu acceso, ao que se considera pertinente gardar e ao que se decide finalmente expoñer. Trázanse liñas desde a abundancia do produto á selección do mesmo e do seu colleita á póstuma clasificación cuxo ordenamento non é de modo algún azaroso, senón que apunta ao centro mesmo da función de control desenvolta con estrito rigor formal e coherencia estrutural. Atopar, seleccionar, coleccionar, fotografar e finalmente expoñer, sería o transcurso habitual da acción.

O discurso da colección concierne á memoria e ao arquivo, así como a unha mirada en auxe do artista como coleccionista onde a obra é constituída pola propia acción de recompilar.



CORAZÓN, Alberto. (2005). El bodegón habla de otras cosas. A. Machado Libros. Pagina 31.

JOFRE, Ignacio (2016). Escombro. Nocapaper Books.